به گزارش خبر گزاری حیات، طلوع خورشید در سه شنبه چهارم آذرماه 65 توانست بر هوای رو به سرد پائیزی غلبه کند و چشمان به آسمان نظاره را با پرتوهای گرمابخش خود نوازش دهد. خورشید بدون توجه به جُنب و جوش آغازین روز، چادر گرمای خود را بر سر شهر پهن می نمود و رفته رفته جای خود را در دل زمین باز می کرد. مردم که حماسه مقاومت آنان سبب شده بود با جنگ تحمیلی جریان زندگی خود را در اندیمشک ادامه دهند به کار و تلاش روزمره خود مشغول بودند و خورشید هم سرگرم پرتو افشانی خود بود.  عقربه های ساعت کشان کشان خود را به ساعت 12 نزدیک می نمودند با صدای اولین شلیک گلوله ضدهوایی شهر یکباره از پوست عادی خود بیرون آمد و سر به آسمان سائید تعداد صداها هرلحظه بیشتر می شد. شبنمِ دیدگان هر شهروند رهسپار آسمان بود، که ناگهان هجوم هواپیماهای دشمن بعثی مردم را در کانال ها و کنار خیابان ها زمینگیر نمود. غرش هواپیماها که تا پایین ترین سطح پرواز می کردند رعب و وحشت را دو چندان می نمود که اولین شلیک آنان منطقه تعمیرگاهی راه آهن را نشانه گرفت و دود « دپوی » ایستگاه راه آهن به صورت آتش مخروطی شکلی به هوا برخاست . مردم سراسیمه نمی دانستند به خانه ها پناه ببرند یا در کنار دیوارها و گودال ها سنگر بگیرند.  میدان راه آهن که همزمان شاهد حضور رزمندگان عازم جبهه ها بود هدف بعدی 54 فروند هواپیمای دشمن بعثی بود و پس از آن نقاط دیگر شهر همچون خیابان شریعتی ، خیابان شهید کردوالی ، خیابان شهید مصطفی خمینی ، خیابان شهید عباس پناهی و . . . مورد هجوم طولانی ترین حمله هوایی بود که در حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه بطول انجامید و روزی تلخ اما سراسر ایستادگی و پایداری مردم دیار سرافراز اندیمشک را رقم زد، سه شنبه ای هول انگیز که با تقدیم بیش از 200 شهید از هموطنان و 75 شهید از همشهریان این خطه خونرنگ پایداری مردم با بصیرت اندیمشک و روز « حماسه مقاومت مردمی » که تابلویی از مقاومت و ایثار بود را رقم زد و اساسی ترین سوالی که ذهن هر شهروندی را مشغول می سازد این است که چرا دارالمخلصین "اندیمشک" باید مورد این هجوم طولانی و وحشیانه قرار گیرد در این رهگذر به بیان برخی موارد که می تواند سرمنشأ این هجوم طولانی که در طول دوران دفاع مقدس بی سابقه بوده را این چنین برشمرد :  1- انهدام خط راه آهن که بعنوان حلقه اتصال جبهه های جنوب و میانی با مرکز کشور بوده و نقطه ثقل این خط ، ایستگاه راه آهن اندیمشک . 2- انهدام مخازن نفت بمنظور ضربه زدن به مرکز اقتصادی و تولید روزانه نفت و اخلال در سوخت رسانی و قطع پشتیبانی امدادی خودروها و یا حداقل به تأخیر انداختن امر حمل و نقل به جبهه های جنوب . 3-قطع ارتباط زمینی جبهه های جنوب بویژه در امر پشتیبانی با توجه به حلقه اتصال اندیمشک با سه استان خوزستان ، لرستان و ایلام . 4-تهدید جدی پایگاه چهارم شکاری و یا حداقل سنجش میزان آمادگی این پایگاه مهم و حیاتی که در جاده دزفول – اندیمشک واقع شده و براساس تقسیمات کشوری جزء حوزه استحفاظی دزفول محسوب شده اما با شهرستان اندیمشک نیز فاصله چندانی ندارد . 5- از بین بردن نیروهای رزمنده حاضر در شهرستان که همزمان بوسیله قطار از مرکز کشور عزیمت نموده و در ایستگاه اندیمشک در حال خروج بودند . 6-انهدام معادن بزرگ شن و ماسه که سبب ایجاد جاده های مواصلاتی در جبهه های جنوب با بهره مندی از معادن غنی شده بود .  7-انهدام ایستگاه اصلی برق شمال خوزستان در راستای به چالش کشیدن ذخیره های انرژی و قطع برق منطقه وسیعی از شمال استان خوزستان .  8-از بین بردن پل های حیاتی و مهم تل زنگ (ریلی) بالا رود جنوبی (جاده ای) و قطع ارتباط پشتیبانی و نیروی انسانی مرکز کشور با جنوب . 9- از بین بردن نیروی انسانی و تدارکاتی پادگان ها و مراکز نظامی اطراف شهرستان اندیمشک که بالغ بر 20 پادگان و مرکز آموزشی و تدارکات را میتوان برشمرد . 10-انهدام مراکز درمانی همچون بیمارستان شهید کلانتری اندیمشک که با همت مردم در دوران دفاع مقدس در محل شرکت ساخت تراورس بتونی راه آهن راه اندازی و محل تیمارداری مجروحان و زخمی های جنگ تحمیلی بوده و با زحمت شبانه روزی کادر پزشکی اعزامی و پرستاری مادران شهدای اندیمشک منشأ خدمات بسیاری در این خصوص بود ، همچنین آسیب رساندن جدی به بیمارستان شهید بهشتی که در منطقه راه آهن بود و پذیرای مجروحان می شد و نیز شبستان درمانی که در کنار جاده ترانزیت تهران – اندیمشک (جنوب) بمنظور در امان بودن از حملات هوایی احداث گردید . اما مهمترین مسئله ای که شاید بتوان از هجوم طولانی هوایی به شهرستان اندیمشک از آن یاد کرد شکستن مقاومت مردم اندیمشک و عقبه مهم تدارکات و نیروی انسانی این خطه را نام برد چرا که وجود گردان حمزه با جوانان نیک سیرت که در عملیاتهای مهم ضربه های جبران ناپذیری به ارتش عراق وارد ساخته بوده و مردمی که با تحمل بیش از 50 بار موشکباران و حملات هوایی هنوز هم در حمایت امام و مولای خویش تنور جبهه ها را گرم نگه داشته بودند شاید مهمترین عامل این تهاجم وحشیانه باشد. مردمی که مقتدای پیر جماران درخصوص آنان فرمود : این اندیمشک است که مورد تجاوز واقع می شود ، دنباله اش جنگ جنگ تا پیروزی می گوید (صحیفه نور ج 18) و به واقع شاید استدلال دشمن بعثی در شکستن حلقه اتصال و عقبه جبهه ها در هجوم به این دیار را استدلال صحیحی بتوان نامید و هر چند زخمهای بیشماری در هجوم طولانی مدت چهارم آذرماه سال 65 بر پیکر نحیف اندیمشک وارد آمد اما حماسه سترگ پایداری آنان ، اقتدا به حضرت زینب (س) را به زیبایی به تصویر کشید که « ما رایت الا جمیلا » و این زیبایی و شکوه ایثار را در طواف شهدای این بمباران که با حزن و اندوه اما با شکوه تشییع می نمودند ، زمزمه می کردند . شهدایی همچون فرمانده دلاور عزت اله حسین زاده که شرح مردانگی و دریادلی و حماسه آفرینی او در عملیات والفجر 8 وصف ناشدنی است و امید آن است که دلهای شیفته و عاشق ولایت شهر یک هزار پرستوی شهید در سالگرد واقع تلخ چهارم آذرماه با دیدار مولا و مقتدایشان جمال رخ یار را به نظاره بنشینند و تجدید بیعت نمایند و تسلی یابند .  منبع: عباس اسلامی پور